Richard Dawkins

Dawkins beweert dat alles begon bij de oorsprong van het eerst zelfvermenigvuldigende molecuul. Hoe dat gebeurde, weet Dawkins niet. Als je zoiets beweert, denk ik dan, wat je nog nooit hebt waargenomen en ook niet weet hoe het ontstaan is, hoe kun je daar dan in geloven? Vergt dat niet veel meer geloof dan aan te nemen dat er een eerste aanzet moet zijn geweest door een creatief wezen? Het zou kunnen, stelt Dawkins verder, dat er een eerdere hogere beschaving is geweest binnen het universum en een soort leven heeft ontworpen wat ze op onze planeet geplant hebben. Wat een onwaarschijnlijke gedachte vind ik dat. En je vindt van hen misschien wel een handtekening in de details van het leven, stelt Dawkins. Intelligent design is dus mogelijk afkomstig van een hogere intelligentie. Maar dat wezen zou dan niet zomaar spontaan kunnen ontstaan, het heeft zich moeten ontwikkelen via een lang proces, meent Dawkins. Tja, “alle verklaringen als het maar niet God is!” lijkt wel de ideeënwereld te zijn van Dawkins. En dan gelooft hij nog liever in marsmannetjes dan in een spirituele wereld.

Ik kan niet anders dan concluderen dat Dawkins een grote weerzin koestert tegen alles wat ook maar het geringste naar spiritualiteit riekt, gewoon omdat elke religieuze beleving hem drie keer niets lijkt. Ik begrijp dat wel, want het alternatief is ook niet zo heel erg aantrekkelijk: de meest bizarre religies – welke moet je kiezen ? – en het idee dat de God van het Oude Testament zou bestaan, lijkt Dawkins een erg onplezierig vooruitzicht. Ik denk dat een interview wat meer ingaat op zijn persoonlijke motivaties en vooroordeel ten aanzien van geloof meer heil zou kunnen bieden dan hele rationele interviews. Het volgende interview is weer heel anders. Andere argumenten. Dawkins noemt theïsme hier vals en een geloven zonder bewijs. Tja, heeft hij dan bewijzen voor al zijn aannames op het gebied van het begin van leven?

Het is zo tragisch om je leven te baseren op iets waar geen bewijs voor is, stelt Dawkins. Dit kan net zo goed op gaan voor atheïstische standpunten en theorieën, vind ik. Het gaat Dawkins om de waarheid. Hij wil niet dat kinderen opgroeien binnen muren die bewust opgericht worden om je af te houden van de waarheid. Waarheid ziet hij als absoluut en niet als relatief. Er is maar één waarheid. Hij noemt de menselijke behoefte aan troost dat opgevuld zou worden door geloof. Wat is het bevrijdende van atheïsme geweest voor Dawkins en anderen? Vrijheid van menselijk gemaakte religie en regels, angstgeloof en verplichtingen die nooit zo bedoeld zijn door God. Jezus verzette zich in zijn tijd ook tegen dusdanige zaken, dat is dus niet iets puur van atheïsme. De boodschap van Jezus is juist dat door geloof in hem vrijheid van menselijk gemaakte religie mogelijk is. Als er een geestelijke realiteit is, dan is ook niet zo moeilijk te snappen dat daar kwade machten kunnen zijn die juist geloven willen bemoeilijken door allerlei valse religies te creëren.

En nu een grapje. Dawkins beweert dat God niet bestaat ook al bestaat er een bestseller van hem, dit filmpje beweert dat Dawkins niet bestaat, ook al bestaat er een bestseller van hem en hebben de meeste lezers hem nog nooit in het echt gezien…

Genezing, een gave opdracht voor iedereen of een gave voor sommigen?

Als je tegenwoordig een “roeping voelt” voor de genezingsbediening, dan denk je wel twee keer na. Krantenkoppen met “Een nieuwe occulte genezer” of nieuwsberichten waarin je afgeschilderd wordt als een “valse profeet”, daar zit je niet echt op te wachten, dus een “rustig leventje” ligt voor de hand… En trouwens, wie zegt dat ik die gave heb ontvangen? Wat zijn mijn gaven?

Uit de gesprekken die ik al jarenlang heb met christenen, krijg ik de indruk dat de meeste christenen geen geloof hebben voor gebedsgenezing. Logisch dat daardoor weinigen hieraan tijd zullen besteden. Je gaat niet je leven investeren in iets waarvoor je eigenlijk niet zoveel geloof hebt. Mensen die hier wel geloof voor hebben, worden vaak hetzij bewonderd hetzij verguisd (denk aan bekende bedieningen die kritisch worden uitgemeten binnen de media).

Zou dit gebrek aan geloof (overwegend bij mensen die niet met hun gezondheid kampen) de reden zijn waarom we ook niet veel genezing zien binnen kerken? Veel mensen geloven dat gebedsgenezing niet als een truc of methode bedoeld is, maar dat er spontaan iets moet gebeuren na een gebed gebeden te hebben. Terwijl ze zelf niet eens actief zijn in gebedsgenezing, laat staan daar geloof voor te hebben. Hebben zij recht van spreken? Uit het feit dat velen niet genezen na gebed, concludeert dit merendeel vervolgens dat genezing dus een gave is die niet iedereen ontvangt.

Is dit een te makkelijke aanname bij de geestesgaven die de Bijbel vermeldt?

Het gekke is dat de weinigen die dan wel in “de gave van genezing” functioneren vervolgens door deze ervaringsloze “experts” uiterst kritisch op de voet worden gevolgd . Vaak hoor je beschuldigingen van psychologische trucs, occultisme en ga zo maar door. Niets lijkt goed te zijn, ook een integere man als Jan Zijlstra wordt onderworpen aan overdreven psychologische standaards. Het lijkt wel of er bijna geen integere genezingsbedieningen meer bestaan als we deze criticasters moeten geloven. Veel mensen geloven dus niet dat zij zelf genezing zien na gebed, maar ook niet dat veel predikers betrouwbaar zijn die zich hier wel aan toewijden. Hypocriet? Wat blijft er nog over?

Doet God nog wel wonderen?

Is deze manier van naar elkaar kijken hoe Jezus het voor ogen had met zijn gemeente?

Mijn stelling is dat veel mensen onterecht denken dat zij niet de gave van genezing hebben. En dat daardoor de meerderheid geen genezing ziet en er aan de andere kant excessen voorkomen, simpelweg omdat de behoefte aan genezing niet onverminderd is. Er zijn nu eenmaal veel mensen ziek. En wanneer het aanbod van medechristenen die voor hen willen bidden, klein is, dan zullen deze mensen vanzelf hun heil elders zoeken. Is het dan zo vreemd dat er kwakzalvers zijn? Neemt de kerk wel genoeg haar verantwoordelijkheid hier een duidelijk geluid in te laten horen? Had Jezus niet voor ogen dat iedere christen zou bidden en geloven voor genezing? Hoort de gemeente niet gezond te functioneren als een gemeenschap van mensen die naar elkaar omziet?

Als je kijkt naar de visie die Jezus voor ogen had: al zijn volgelingen brengen genezing in een wereld gebroken door armoede en verdriet en je legt daarnaast het onderwijs van de Geestesgaven zoals Paulus die beschrijft, dan lijkt het of Jezus de gave van genezing niet voor iedereen bedoelde. Maar ik denk dat we de tekst van Paulus anders moeten lezen. We moeten niet lezen dat sommigen wel en anderen niet de gave van genezing krijgen, we moeten lezen dat in de ene samenkomst de ene de gave krijgt en in de andere samenkomst een ander. De Geestesgaven zijn verschillend per persoon per samenkomst, niet enkel per persoon. Zo is hoe we de tekst van Paulus in I Korintiërs 12 moeten lezen.

Paulus had denk ik niet voor ogen dat slechts enkelen in de genezing zouden functioneren, hij bedoelde dat tijdens de samenkomsten iedereen verschillende gaven had, zoals de Geest dat toebedeelde. Ik geloof dat je I Korintiërs 12 in de context van samenkomsten moet lezen. Niet iedereen “was” of had de gave van genezing tijdens de samenkomst, want de ene keer krijgt die de ene gave en de andere keer de andere die. De Geest bepaalde toen nog de structuur van de samenkomst, voordat hiërarchie en liturgie hun intrede zouden doen binnen een Staatskerk. Het is zeker de bedoeling dat iedereen genezing leert te brengen zoals Jezus leerde, maar tijdens de samenkomsten is het telkens verschillend wie die gave ontvangt naar gelang van het geloof dat iemand gekregen heeft.

Wanneer we vervolgens een theologie maken dat sommigen die gave wel in het leven ontvangen en anderen niet, dan doe je geen recht aan de woorden van Jezus die al zijn volgelingen instrueert genezing te brengen.

“Als het belangrijk is, bellen ze wel terug”

We zijn als Nederlanders zo gewend te leven met regeltjes en wetjes. Alles is geregeld. Dat is heel prettig, maar het kan ook verstikkend werken in je persoonlijke leven. Dichterbij je gevoel leven is wat veel medelanders willen. Logisch, we zijn onszelf kwijt geraakt door al onze lijstjes. We moeten dit, we moeten dat. We hollen en vliegen van de ene afspraak naar de andere. Ik ben me daar tegen gaan verzetten onder het motto “als het belangrijk is, bellen ze wel terug”…

Zo is het ook met Gods stem verstaan. Soms kan je van die indrukken krijgen dat je denkt: volgens mij is dat van God. Het kan aan mij liggen, maar deze stem klinkt zo vertrouwd en geeft diepe vrede: dat zou best God eens kunnen zijn! Wanneer jij je daar meer voor open stelt, dan kunnen gedachten steeds herkenbaarder worden. Ook daarin heb ik geleerd: “als het belangrijk is, bellen ze wel terug”.

God eist geen onmiddellijke gehoorzaamheid, maar biedt ons dingen aan, geeft handreikingen. Hij wil ons leren, wanneer hij spreekt, worden we daar beter van. Hij is geen bedreigende vader die intimiderend en dreigend tot ons spreekt. Hij is onze vader die het beste wil met ons. Hij zoekt naar communicatie met ons en onze zoektocht daarin raakt zijn hart. Het feit dat wij naar hem op zoek gaan, verblijdt hem meer, dan onze perfectie in het verstaan van zijn stem. Onze gedrevenheid als Nederlanders kan heel snel doorwerken in ons geestelijk leven: we moeten van alles en hollen van de ene opdracht naar de andere.

En zo is het ook in onze gemeente en kerkbeleving. Structuren kunnen iemand belemmeren te worden wie hij is. Structuren maken afhankelijk, verwachten respect en gewenst gedrag. Er zijn natuurlijke structuren en geestelijke, structuren van mensen en van God. Ik wil daarin onderscheiden wat mij verder helpt en tot meerdere eer en glorie is van onze Schepper. Wij zijn in het leven de initiatiefnemer of de reageerder. En we hebben ook heel wat overgeërfd van onze voorouders: cultuur, orde, structuur. Die structuur werd aangebracht in de tijd waar men leefde. Ik denk dat mijn voorouders niet van mij zouden verwachten dat ik structuren klakkeloos aanvaard die mij niet verder helpen of tijdgebonden zijn. Juist het onderzoeken en toetsen van die dingen maakt dat je dynamisch en relevant blijft als burger levend in een gemeenschap.

Zoekend naar structuren die kunnen dienen om mensen verder te helpen en Jezus te volgen!

Satirisch bierviltje

Gemaakt door Ruub, één van de lezers van Goedgelovig.nl

In de bediening staan

Iemand die profeteert, is niet gelijk een profeet.

Iemand die evangeliseert, is niet gelijk een evangelist.

Iemand die schapen weidt, is niet gelijk een herder.

Iemand die leiding geeft in een groep, is niet gelijk de leider van de groep.

Net zo min als iemand die goed kan preken.

Dat laatste kun je vergelijken met een bedrijf dat een bezoek aan een museum brengt.
Een aantal wijze mannen in het museum vertellen over de geschiedenis.
Ze geven leiding aan het gezelschap, de leider blijft echter de directeur van het bedrijf.
De directeur bepaalt hoe lang ze blijven en hoe laat ze weg gaan.
De groep zou niet naar de mannen luisteren als die aanwijzingen zouden geven die tegen de instructies van de directeur ingaan.
Laat staan als ze zich zouden opwerpen als de nieuwe leiders van de club.
De mannen geven slechts tijdelijk leiding aan de club om de club verder te brengen in hun kennis en vanuit hun levenservaring.
Hun doel is niet een machtsovername of een hiërarchische positie, maar om de club te dienen.

Zo is het ook met de oudsten bedoeld.
De oudsten geven leiding, maar zijn niet de leider van de kerk.
Ze bepalen niet wat er gezegd gaat worden in de samenkomst, ze geven hoogstens orde aan.
Jezus bepaalt door zijn Geest wat er gesproken gaat worden door aan een ieder iets te geven dat die persoon kan delen met de gemeente.
De oudsten zijn de bediening van herder die Jezus aan de gemeente geeft, zoals hij Petrus de taak van herder liet uitvoeren in de eerste gemeente.
Ze staan in de bediening, maar zijn eigenlijk zelf de bediening van herder.
Het is iets wat Jezus geeft aan de gemeente en daarom zijn de mannen al daarmee bezig voordat er überhaupt over een eventuele aanstelling als oudste gesproken wordt.
Een echte oudste zal nooit leider genoemd willen worden, maar zal juist wijzen op Jezus als de leider van de gemeente.

Amateurtheologie. Pas op!

Amateurtheologie vind ik de grootste bak die ik ooit ben tegengekomen in de media. Alsof theologie alleen door professionals bedreven mag worden. Ja, het wordt natuurlijk wel gevaarlijk als amateurs het gaan doen. Stel je voor: zelf nadenken. Als je je hele leven naar anderen hebt zitten luisteren, dan wil je op een gegeven moment zelf wel eens weten wat er in dat Boek staat. Wat dat betreft wil ik u wel waarschuwen: alles op deze site is amateuristisch, met andere woorden: ik krijg er niets voor betaald.

Snik.

Gij zult niet begeren!

De buurman komt thuis. Hij heeft een Bentley gekocht. Die zou jij ook wel willen! Je loopt verlekkerd langs de wagen en kijkt nog eens naar binnen. Moet je die bekleding eens kijken, zeg. Wow, wat een wagen. Je gedachten dwalen af en je maakt al een ritje door de straten van Toronto met de muziek luid aan... Zo, wat een kick.

Hoi, zegt de buurman. Je schrikt wakker. O, hoi, zeg je en je gaat snel weer rechtop staan. Je schraapt je keel en zegt zonder een kik te geven: leuke auto. Van binnen denk je, wat een ding, zeg!!!

Je loopt naar binnen. Wat bestaan er toch mooie auto's, denk je en voelt je diep gelukkig met je eigen auto.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Dat al die dingen die genoemd worden, in zichzelf geen begeerte vormen. Opwinding, waardering en bewondering kunnen allemaal onderdeel zijn van een beleving van iets dat we waarderen. Begeerte komt pas om de hoek kijken als we onze zinnen ergens op gezet hebben en het dus echt willen hebben voor ons zelf. En daar kunnen natuurlijk ook al die verschijnselen bij komen kijken, zoals opwinding, maar die vormen zelf niet de begeerte.

Begeerte heeft een hele lading gekregen die het niet is.

God is niet tegen seks, genot, opwinding en plezier, maar tegen het schade berokkenen van je naaste. Jezus laat zien hoe je je hart kunt beschermen tegen begeerte. Dat is dus niet seksueel gevoel, maar obsessieve hebzucht. Uit je hart komen de oorsprongen van het leven, schreef Koning Salomo al in het Oude Testament. In de omgang met een vrouw kun je dus weerstand bieden aan de begeerte door de optie te weigeren dat je met haar naar bed gaat.